Ἐπίσκοπος Ἀστερίου Καλλίνικος

Γιά τόν Θεό, πραγματικός πλοῦτος εἶναι ἡ δωρεά πού γίνεται ἀπό τόν πλούσιο στόν φτωχό γιά νά ἑνωθοῦν καί οἱ δύο μέσα στό ἕνα σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἀπολαμβάνοντας τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Ὅπως ὁ Χριστός ζεῖ γιά τόν Θεό, ἔτσι καί σεῖς νά θεωρεῖτε τούς ἑαυτούς σας πεθαμένους μέν καί νεκρούς ὡς πρός τήν ἁμαρτία, ζωντανούς δέ γιά τόν Θεό, ἑνωμένους μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Κύριός μας.

Ὁ πνευματικός ἀγῶνας μας γιά νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τά ἁμαρτωλά πάθη καί νά ἀσκήσουμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ θά δείξει τήν ὅση θέληση καί προαίρεσή μας, τήν ὅση ἀγάπη μας γιά τόν Θεό πατέρα μας.

Ὅποιος λοιπόν ὁμολογεῖ πίστη στόν Θεό καί ἀνήκει στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρέπει ἔτσι νά ἐννοεῖ τόν Θεό καί ὄχι διαφορετικά.

Τέλειος Χριστιανός εἶναι αὐτός πού τοῦ ἀρκεῖ μόνο ὁ Χριστός καί γιά τόν ὁποῖο ὁ Χριστός ἀποτελεῖ τήν ζωή, τήν χαρά του, τήν ἀγαλλίασή του, τά πάντα.

Διότι ὁ Θεός ἀγάπη ἐστι καί ὅταν λείπει ἡ ἀγάπη, λείπει καί ὁ Θεός ἀπό τήν ζωή του κι ἔτσι ὁδηγεῖται στήν κόλαση.

Πράγματι, ἐπαινεῖ ὁ Χριστός κάθε ψυχή πού εἶναι ἕτοιμη νά θυσιάσει καί νά θυσιασθεῖ, κάθε ψυχή πού εἶναι ἕτοιμη νά τρέξει κοντά του καί νά μείνει μαζί του.

Ἡ Ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι κορυφαία ἔκφραση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο καί τό ἐπιστέγασμα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ θείου σχεδίου γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ Πρεσβύτεροι, οἱ διάκονοι πού εἶναι ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, μετέχουν μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ στήν μία Ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ.

Γι’ αὐτόν, ὁ Λόγος, πού εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό ὄργανο πού χρησιμοποίησε ὁ Θεός γιά τήν δημιουργία, τό ἀρχέτυπο, τό ὑπόδειγμα, ἡ ἀρχή, ὁ πρεσβύτερος υἱός, σύμφωνα μέ τόν ὁποῖον ὁ Θεός δημιούργησε τόν ἄνθρωπο.

Μόνο μέ τόν Χριστό νικιέται ἡ ἁμαρτία, ὁ διάβολος, γιατί ὁ Χριστός εἶναι ὁ μοναδικός ἀληθινός γιατρός ψυχῶν καί σωμάτων.

Ἴσως καί ἀσθενεῖς, ἀδύνατοι στήν πίστη καί μέ ἀφορμή τόν δικό μας ἐγωισμό νά χάνεται ἡ ψυχή τους γιά τήν ὁποία πέθανε ὁ Χριστός.

Στηρίζουμε ὑπερβολικές ἐλπίδες στίς ἀνθρώπινες δυνατότητες κι ἀδιαφοροῦμε γι’ Αὐτόν πού δίνει τό φῶς, πού εἶναι τό φῶς.

Μόνο μέσα στήν Ἐκκλησία καί μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος ἐλευθερώνεται ἀπό τά δεσμά τῶν παθῶν τῆς ἁμαρτίας καί ζεῖ ἐν Χριστῷ, ἑνωμένος μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ.

Ὁ βίος τῶν Χριστιανῶν περιέχει λατρεία καί προσευχή, περιέχει μελέτη καί ἐφαρμογή τοῦ λόγου καί τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, περιέχει φιλανθρωπία καί ἀγάπη.

Ὅπου ὑπῆρχε τό μῖσος ἔφεραν τήν ἀγάπη, ὅπου ὑπῆρχε ἡ ἀδικία, τήν Δικαιοσύνη, ὅπου ἡ ἀμφιβολία, τήν πίστη, ὅπου ἡ ἀπελπισία, τήν ἐλπίδα, ὅπου τό σκοτάδι, τό φῶς, ὅπου ἡ λύπη, τήν χαρά.

Γιά τόν λόγο αὐτό καί ἡ τυχόν περιφρόνηση ἤ κακοποίηση τοῦ συνοδικοῦ θεσμοῦ σέ μία τοπική Ἐκκλησία, πολύ σύντομα ὁδηγεῖ καί σέ ἀλλοίωση τῆς πίστεως καί ὁριστική ἀποκοπή τῶν πιστῶν καί τῶν ποιμένων ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀγάπη εἶναι σταυρός Μέ τά προηγούμενα τονίσαμε ὅτι ἡ ἀγάπη δέν εἶναι ἕνα ἀπό τά χαρακτηριστικά τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς, ἀλλά ἡ οὐσία της.

Γι’ αὐτό ἰδιαίτερα θά πρέπει νά εὐχαριστοῦμε τόν Θεό, τούς ἁγίους πού πρεσβεύουν γιά μᾶς στόν οὐράνιο Πατέρα μας, κυρίως ὅμως τήν Θεοτόκον πού σκεπάζει τό εὐσεβές ἡμῶν γένος τῶν πιστῶν Χριστιανῶν, τό εὐσεβές γένος τῶν Ἑλλήνων.

Τό ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού πιστεύουν στόν Θεό καί ἀγαποῦν τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους καί αὐτό εἶναι ἐνέργεια καί ἐκδήλωση τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν.

Ἡ πράξη εὐχαριστίας σημαίνει συνειδητοποίηση τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ, σημαίνει τήν πιό ἁγνή μορφή μιᾶς ψυχῆς πού μένει ἐκστατική μπροστά σ’ αὐτή τήν μεγαλοδωρία, σημαίνει ἀκόμα χαρούμενη εὐγνωμοσύνη μπροστά στό θεῖο μεγαλεῖο.

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ προσφέρεται μέσα στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί διά μέσου τῶν ἱερῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ ὕλη γίνεται Τίμια Δῶρα, σῶμα Χριστοῦ, Ἐκκλησία, καί ὅλα αὐτά προσφέρονται στόν Θεό ὡς εὐχαριστία, ὡς Θεία Εὐχαριστία.