ΤΟ ΣΙΤΑΡΙ

KAI TO AXYPON

Τοῦ Μητροπολίτου

Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ

Δανιήλ

H ^ ζωή τῶν πιστῶν ἔχει πειρασμούς, ἀπό τούς ὁποίους ἀποδεικνύεται ἡ ὡριμότητά τους, ὁ καταρτισμός τους καί τό γνήσιο ἐκκλησιαστικό φρόνημά τους. Μία μορφή πειρασμῶν εἶναι τά ποικίλα σκάνδαλα, τά ὁποῖα δημοσιεύονται καί ἐκταράσσουν τήν πνευματική ζωή μας. Ἐπειδή τό θέμα αὐτό ἀνακύπτει συνεχῶς εἰς τήν ζωήν μας εἶναι ἀπαραίτητο νά γνωρίζουμε ὡς πιστοί, μέλη τοῦ ζωντανοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ποιές εἶναι οἱ θέσεις τοῦ Ἀρχηγοῦ καί τῆς Κεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπ’ αὐτοῦ. Σκάνδαλον κατά τήν διδασκαλία τῆς ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἕνα γεγονός, τό ὁποῖο πράττει ἕνα μέλος τῆς Ἐκκλησίας παραβαίνων τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Αὐτό δέ τό γεγονός γίνεται ἀφορμή μερικοί πιστοί νά διακόπτουν τήν σχέση τους μέ τόν ἐπουράνιο Θεό καί Πατέρα, νά ἐξέρχονται τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητος καί νά καθίσταται ἐπισφαλής ἡ σωτηρία τους. Ἄρα τό σκάνδαλο γίνεται ἐμπόδιο στή σωτηρία κάποιων ἀδελφῶν τῶν ὁποίων ἡ συνείδηση εἶναι ἀσθενής ὡς πρός τήν πίστη καί τόν πνευματικό ἀγώνα.

Γι’ αὐτό ἀκριβῶς τό σοβαρό λόγο ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε τά ἑξῆς:

·) Ὡς πρός τά σκάνδαλα εἶπεν, ὅτι εἶναι ἀναμενόμενα εἰς τήν ζωή μας καί τήν κοινωνία μας. Ἐπειδή ἀκριβῶς ζοῦμε μέσα στόν κόσμο, ὁ ὁποῖος κεῖται «ἐν τῶ πονηρῶ». Ἐπί λέξει δέ οἱ λόγοι του εἶναι αὐτοί, «Ἀνένδεκτόν ἐστι τοῦ μή ἐλθεῖν τά σκάνδαλα». Εἶναι δηλαδή «ἀδύνατον νά μήν ἔρθουν τά σκάνδαλα καί οἱ πειρασμοί» (Λουκᾶ ιζʹ Ι). Ὁ Κύριος λοιπόν μᾶς προειδοποίησε, ὅτι εἰς τήν ἱστορική πορεία μας ἐντός τοῦ κόσμου θά μᾶς δοθοῦν ἀφορμές γιά νά σκανδαλισθοῦμε. Αὐτό δέν μποροῦμε νά τό ἀποφύγουμε. Ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος ἐπιδιώκει νά κλονίσει τήν πίστη μας θά δημιουργήσει σκάνδαλα.

‚) Ὡς πρός τό αἴτιον τοῦ σκανδάλου, τόν σκανδαλοποιόν ὁ Κύριος εἶπε, ὅτι ἡ εὐθύνη του εἶναι πολύ μεγάλη. Τόσο μεγάλη πού «τόν συμφέρει περισσότερο νά κρεμασθεῖ, γύρω ἀπό τόν λαιμό του μυλόπετρα καί μέ αὐτή νά ριφθῆ εἰς τήν θάλασσαν, παρά νά παρασύρει εἰς τήν ἁμαρτίαν καί τήν ἀπιστία ἕναν ἀπό αὐτούς τούς ταπεινούς καί ἁπλούς, πού πιστεύουν εἰς ἐμέ» (Λουκᾶ ιζʹ 2). Εἶναι δέ γνωστά τά κυριακά λόγια «οὐαί τῶ ἀνθρώπω ἐκείνω δι’ οὐ τό σκάνδαλον ἔρχεται» (Ματθαίου ιηʹ 7). Βλέπετε ὅτι ὅποιος γίνεται ἀφορμή, κληρικός ἢ λαϊκός, ἕνας ἄνθρωπος νά χάσει τήν ψυχή του εὑρίσκεται ἔνοχος ἐνώπιον τοῦ σταυρωθέντος Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἐσταυρώθη διά τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας. Καί θά πρέπει νά εἴμαστε ὅλοι προσεκτικοί στή ζωή μας. Συνήθως οἱ πολλοί περιορίζουν τήν εὐθύνη τοῦ σκανδαλισμοῦ μόνο στούς κληρικούς. Ἀλλά δέν σκανδαλίζουν μόνο αὐτοί. Προσεκτικοί πρέπει νά εἴμαστε ὅλοι, μικροί καί μεγάλοι, ἄνδρες καί γυναῖκες, νέοι καί ἡλικιωμένοι, γονεῖς καί δάσκαλοι, ἄρχοντες καί ἀρχόμενοι, οἱ πάντες. Οὐδείς ἐξαιρεῖται αὐτῆς τῆς εὐθύνης καί τῶν συνεπειῶν τοῦ σκανδαλισμοῦ. Ἐπίσης πρέπει νά προσέχουμε διότι ὁ σκανδαλισμός εἶναι δυνατόν νά προκαλεῖται ἀπό πολλές αἰτίες καί ἀφορμές. Αὐτό ἔκανε τόν μεγάλο ἀθλητή τῆς χριστιανικῆς ζωῆς τόν Ἀπόστολο Παῦλο νά γράψει πρός τούς Κορινθίους Αʹ θʹ 12, ὅτι δέν ἐχρησιμοποίησε τά δικαιώματα πού εἶχε ὡς ἐκ τοῦ ἀποστολικοῦ ἀξιώματός του καί ὑπέφερεν κάθε εἴδους στερήσεις, διά νά μή παρεμβάλει οὐδέ τό παραμικρόν ἐμπόδιο εἰς τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Οἱ χριστιανοί ἀναστατώνονται, ὅταν γίνεται γνωστό ἕνα σκάνδαλο τῶν κληρικῶν καί ἐγκαταλείπουν τήν πίστη καί τήν ἐκκλησία. Ἡ δέ ὑποκρισία τῶν περισσοτέρων ἔγκειται εἰς τό ὅτι ἐνῶ καταφέρονται μετά δριμύτητος ἐναντίον των ἀνέχονται καί δέν ἐνοχλοῦνται ἐξ ἴσου ἀπό τά σοβαρά σκάνδαλα ἀρχόντων προσώπων ἐν ὑπεροχῆ ὄντων καί ἄλλων διακεκριμένων προσωπικοτήτων. Κάποτε οἱ αὐστηροί καί στενόκαρδοι Ἰουδαῖοι συνέλαβαν μοιχαλίδα γυναίκα ἐπ’ αὐτοφώρω. Τήν προσήγαγον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καί τοῦ ζήτησαν νά τήν δικάσει. Ὁ ἰουδαϊκός νόμος προέβλεπε τήν ποινή τοῦ θανάτου διά λιθοβολισμοῦ εἰς τήν ποιήσασα μοιχεία. Αὐτοί δέ ἢ κουσαν τόν Κύριο νά τούς λέγει: «Ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος βαλέτω τόν λίθον ἐπ’ αὐτήν» (Ἰωάν. ηʹ 9). Εἶναι δέ πολύ διδακτική καί ἀποκαλυπτική τῶν ἠθῶν μας ἡ συνέχεια αὐτῆς τῆς ἱστορίας. Γράφει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ὅτι: «Ὅταν οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι ἢ κουσαν τούς λόγους αὐτούς καί ἐπειδή ἠλέγχοντο ἀπό τήν συνείδησή τους, διότι δέν ἦσαν ἀναμάρτητοι, ἤρχισαν νά φεύγουν ἕνας-ἕνας ἀρχίσαντες ἀπό τούς γεροντότερους μέχρι τῶν τελευταίων.