Τὰ βιωτικά μας

Πρόλογος M ιὰ ἀπὸ τὶς συνέπειες τῆς πτώσεως τῶν ἀνθρώπων στὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ἔκπτωσή τους ἀπὸ τὴν κοινωνία τους μὲ τὸν Θεό, εἶναι ἡ ἄγνοια, ποὺ σκότισε τὸν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ κατέστησε τὸν ἄνθρωπο τυφλὸ καὶ κωφὸ πνευματικά. Ὁ Θεὸς ὅμως δὲν ἐγκατέλειψε τὸ δημιούργημά Του καὶ ἐνεργώντας μὲ διάφορους τρόπους παιδαγώγησε τὸν ἄνθρωπο, ὑπενθυμίζοντάς του τὸν νόμο Του. Ἔτσι τοῦ ἔδωσε πνευματικὸ κριτήριο γιὰ τὸ τί εἶναι ἀρετὴ καὶ τί κακία. Τὸ ἔργο αὐτὸ ὁλοκλήρωσε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, καὶ τὸ ἐπεσήμανε, ὅταν τελείωσε τὴν διακονία Του, μὲ τὰ λόγια «εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν» (Ἰωάννου ιεʹ 23). Γιὰ τὴν ἀποτελεσματικὴ δύναμη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ἀναφέρει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ζῶν γὰρ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνεργὴς καὶ τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον διϊκνούμενος ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς τε καὶ πνεύματος, ἁρμῶν τε καὶ …