ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣΖΩΗΣ

Τοῦ Μητροπολίτου

Καισαριανῆς, Βύρωνος & Ὑμηττοῦ

Δ α ν ι ή λ

A φορμή γιά νά γραφεῖ τό φυλλάδιο αὐτό μοῦ δίδει ἡ κραυγή ἀγωνίας πολλῶν γονιῶν τῆς ἐποχῆς μας πού βλέπουν τά παιδιά τους, τά σπλάχνα τους, νά χάνονται καί κραυγάζουν μέ πόνο ψυχῆς: «Χάνουμε τά παιδιά μας». Τά κερδίζει ὁ κόσμος, τά ἀφανίζει ἡ ἁμαρτία καί αὐτή μέ τήν σειρά της τά παραδίδει στόν κοσμοκράτορα τοῦ αἰῶνος αὐτοῦ, στόν διάβολο. Καί ἐρωτοῦν ἀπεγνωσμένα: Τί νά κάνουμε; πῶς νά κερδίσουμε τά παιδιά μας; Πῶς νά τά ἁρπάξουμε ἀπό τήν φλόγα πού τά μαραίνει καί τά θανατώνει; Ὁ Χριστός πού ἦλθε γιά νά γλυτώσει καί νά λυτρώσει, ὄχι μόνο τούς νέους, ἀλλά κάθε ἄνθρωπο, πόνεσε πρῶτος καί μᾶς δίδαξε τόν τρόπο γιά νά κερδίσουμε τούς νέους. Κι αὐτοί μέ τήν σειρά τους νά κερδίσουν τήν ψυχή τους καί τήν ζωή τους, ἁρπάζοντάς την ἀπό τόν ἀνθρωποκτόνο ἄρχοντα τοῦ κόσμου, τόν διάβολο. Αὐτήν τήν ἴδια μέθοδο ὑπενθυμίζει ἡ Ἐκκλησία μας σ’ ὅλους τούς γονεῖς καί παιδαγωγούς ὅλων τῶν αἰώνων. Καί σήμερα διασαλπίζει ἡ Ἐκκλησία, μέ τήν θαρραλέα καί ζωντανή ἀληθινή φωνή της, σ’ ὅσους ζητοῦν σανίδα σωτηρίας, μέσα στήν τρικυμία καί τήν πλημμυρίδα τῆς ἁμαρτίας πού ἀπειλεῖ τά παιδιά τους, τά ὄνειρά τους, τίς ἐλπίδες τους, ὅτι γιά νά βροῦμε καί νά κερδίσουμε τούς νέους χρειάζεται:

·) Σωστή εὐαγγελική ἀγωγή. Τά παιδιά μας χρειάζονται ἀρχές. Χρειάζονται φλογερούς γονεῖς καί δασκάλους πού θά τούς μεταλαμπαδεύσουν τήν φλόγα τῆς πίστεως. Μόνο ἡ πίστη μπορεῖ νά μαράνει καί νά κατακαύσει τήν ἁμαρτία πού κατατρώγει τίς ψυχές τους. Ἡ πίστη στόν Χριστό, στό Μοναδικό Σωτήρα τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἀρχές αὐτές θά ἀποτελέσουν τίς προσωπικές μαρτυρίες τῶν νέων μας, τά βιώματά τους πάνω στά ὁποῖα θά στηριχθοῦν, ὄχι γιά νά διασωθοῦν μόνο στό παρόν, ἀλλά καί νά ἀτενίσουν τό μέλλον μέ ἐλπίδα καί αἰσιοδοξία. Μέ πίστη καί ἀγάπη γιά τήν ζωή. ‚) Πολύ περισσότερο ἀπό τίς ἀρχές καί τά ἰδανι ο, χρειάζονται ζωντανό παράδειγμα ἀπό μᾶς τούς μεγαλυτέρους τους πού τούς τά διδάσκουμε. Εἶναι ἀνώφελο νά τούς διδάσκουμε πράγματα πού στήν ζωή μας τά ἀρνούμαστε. Θέλουν νά μᾶς βλέπουν συναγωνιστές τους στόν ἀγώνα γιά τήν ζωή. Νά προηγούμαστε ἐμεῖς. Νά βλέπουν ὅτι δέν τούς διδάσκουμε μιά συμβατική ἠθική, ἀλλά ἀληθεύουμε τήν πίστη μας μέ τόν ἀγώνα μας.

Á) Μή λησμονοῦμε τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στόν ἀγώνα μας καί τόν ἀγώνα τους. Ὁ Χριστός συμμετέχει καί ἡγεῖται σ’ αὐτόν τόν ἀγώνα, συναγωνίζεται καί συμμαρτυρεῖ. Δέν εἶναι μάταιος κόπος ὁ ἀγώνας τῆς ζωῆς μέ ὁδηγό τόν Χριστό. Συμπάσχουμε μέ τόν Χριστό καί ἀνασταινόμαστε μαζί Του. Ἄν δέν ἔχουμε μετοχή στό σταυρό Του, πῶς θά συμμετάσχουμε στήν ἀνάσταση καί τήν δόξα Του; ‰) Καί τέλος μᾶς χρειάζεται νά πληροφορηθοῦμε, ὅτι τέτοια ζωντανά παραδείγματα ἀνθρώπων πού ἀγωνίστηκαν καί ἐπέτυχαν νά κερδίσουν τίς ψυχές καί τούς συνανθρώπους τους γιά τόν Χριστό εἶναι οἱ Ἅγιοι τῆς πίστεώς μας. Οἱ μάρτυρες, οἱ ἱεράρχες, οἱ ὅσιοι, ἄνδρες καί γυναῖκες, νέοι καί γέροι, ἐπιφανεῖς καί ἀφανεῖς, ὅλοι ἐβάστασαν τόν ἀγώνα τῆς ζωῆς στηριζόμενοι στόν Χριστό. Καί τώρα δείχνουν σ’ ἐμᾶς τήν θαυμαστή ἀλλοίωση πού ἐπέφερε ἐπάνω τους ἡ Δεξιά τοῦ Ὑψίστου. Καί μᾶς ἐνθαρρύνουν νά τούς ἀκολουθήσουμε στόν ἀγώνα καί τήν πάλη μέ τόν διάβολο. Σίγουρα θά εἴμαστε νικητές μαζί τους. Γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας μόνο αὐτά εἶναι τά ἀρραγῆ θεμέλια, πάνω στά ὁποῖα πρέπει πρῶτοι ἐμεῖς νά ἔχουμε θεμελιώσει τήν ζωή μας καί στήν συνέχεια νά ὁδηγήσουμε καί τά παιδιά μας νά μᾶς ἀκολουθήσουν καί νά μᾶς μιμηθοῦν.

Πρίν προχωρήσουμε στήν ἐκτόξευση τοῦ «ἀναθέματος» ἐναντίον τῶν παιδιῶν μας, ἄς ρωτήσουμε τούς ἑαυτούς μας: Πόσο ζῆλο δείχνουμε, γιά νά γνωρίσουν σωστά καί μέ πληρότητα τόν Χριστό τά παιδιά μας; Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει μόνο ἕνα τρόπο, γιά νά ἑνώνεται μέ τόν Χριστό ὁ ἄνθρωπος: Τήν ὁλοκληρωμένη ἔνταξή του στήν κοινωνία της.

ΠΟΙΟΙ ΝΕΟΙ

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ

ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

Τά ναρκωτικά δέν τά χρειάζονται:

α) Ὅσοι νέοι ἔχουν «πιστεύω». Ὅσοι νέοι ἔχουν ἀρχές καί ἀξίες στή ζωή τους. Ὅσοι ζοῦν μέ τήν χαρά πού τούς δίνει ἡ πίστη τους στόν Θεό καί ἡ προσήλωσή τους στόν ἀγαθό νόμο τοῦ Θεοῦ. Μέ τήν πίστη του ὁ νέος ἐξέρχεται ἀπό τήν φυλακή τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ του καί ἀγκαλιάζει μέ ὅλη τήν ὕπαρξή του πρῶτα τόν Θεό Πατέρα κι ὕστερα τήν κοινωνία τῶν ἀδελφῶν του. Ἡ πίστη καί ἡ ἀγάπη δίνουν νόημα στή ζωή του καί τόν ἐνισχύουν νά ἀγωνισθεῖ, γιά νά ἀγαπήσει τούς ἄλλους σάν τόν ἑαυτό του.

Ἡ ἐξάρτηση φυλακίζει τόν νέο στά στενά ὑπαρξιακά του ὅρια καί δέν τοῦ ἐπιτρέπει νά πραγματοποιήσει τό γεγονός τῆς ζωῆς ξανοιγόμενος στήν κοινωνία τῶν προσώπων ἀπό τήν ὁποία τρέφεται καί τήν ὁποία τρέφει μέ τήν ἀγάπη του. Μέ τήν πίστη δέν θά γνωρίσει ποτέ τήν ἧττα στήν ζωή, γιατί αὐτός πού ζεῖ μέ τόν Θεό νικάει καί κερδίζει ὅλες τίς μάχες. Μπορεῖ νά κατακτήσει τό ἄπειρο καί νά ὑπερβεῖ τά ὑπαρξιακά του ὅρια, πραγματοποιώντας τό σκοπό τῆς ζωῆς του. β) Ὅσοι νέοι ζοῦν τήν χαρά τῆς οἰκογένει- ·˜. Εἶναι παρατηρημένο ὅτι δύσκολα ξεφεύγουν ἢ γλιστροῦν πρός τά ναρκωτικά παιδιά πού μεγαλώνουν σέ οἰκογένειες μέ γερούς συναισθηματικούς δεσμούς, ἁρμονικές σχέσεις ἀνάμεσα στούς γονεῖς, ἀλληλοσεβασμό καί κατανόηση, μέ ἀγάπη καί τρυφερότητα, ἀλλά καί μέ ἱεράρχηση στίς σχέσεις, στίς ὑποχρεώσεις καί τά καθήκοντά τους ἀπό τόν μεγαλύτερο μέχρι τόν μικρότερο. Ἡ σχέση τῶν γονιῶν μέ τά παιδιά πρέπει νά εἶναι αὐθεντική, εἰλικρινής καί νά διέπεται ἀπό ἀμοιβαία ἐμπιστοσύνη. Οἱ γονεῖς δέν πρέπει νά μιλοῦν στά παιδιά τους, ἀλλά νά συνομιλοῦν ̤ τά παιδιά τους. Ὁ «ἰσότιμος διάλογος» θά ἐνθαρρύνει τήν ἐπικοινωνία καί θά τά βοηθήσει νά ὡριμάσουν.