ΠΡΟΤΡΕΠΤΙΚΟς προς ΘΛΛΗΝΑς” δ α. Χαίρετε, ὦ Ἄνδρες Ἕλληνες, χαίρετε ἐν Κυρίῳ καί πάλιν ἐρῶ χαίρετε: τοῦτο μετά πόθου προσφωνεῖ πρός ὑμᾶς. γλυκερόν προοίμιον τῆς παρούσης προσλαλιᾶς, εἷς ἐκ τῶν ὁμογενῶν σας. τόν ὁποῖον σώματος ἀσθένεια καί ἄλλαι δειναί περιστάσεις κρατοῦσι μαχράν ἀπό τοῦ ἱεροῦ σας ἀγῶνος. Ἀλλά καί οὕτως ἔχων σᾶς ἐναγκαλίζομαι νοερῶς, ἀδελφοί: πάντας ἀσπάζομαι τῆς πατρίδος τόν ἀσπασμόν. Καταφιλῶ τούς πυρολαμπεῖς ὀφθαλμούς. καί τούς γενναίους σας βραχίονας, οἵτινες διώκουσι τόν βάρβαρον ἀπό τῆς πατρίδος. Καταφιλῶ μετά δακρύων τάς ἐνδόἕους πληγάς σας. αἵτινες ἰατρεύουσι τά πολυχρόνια τραύματα τῆς Ἑλλάδος. Συστρατεύομαι μεθ’ ὑμῶν καί συμπεριάγω πανταχοῦ καί τόν νοῦν. καί τήν φαντασίαν. καί τήν γλῶσσαν. καί τήν καρδίαν. καί πάσας τάς δυνάμεις τῆς ἀσθενείας μου. Εὐλογημένη ἣ γῆ εἰς τήν ὁποίαν στρατοπεδεύετε. ΕὐλοἘ Οὗτος ὁ λόγος πρῶτος πάντων γραφείς ἐπέμφθη πρός τούς Ἕλληνας τῷ …
Ἀπὸ τὴν ἴδια σειρά
