Ὁ ἀμετάβλητος Χριστός εἰς ἕνα μεταβαλλόμενον κόσμον Τοῦ Μητροπολίτου Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ Δανιήλ O ^ Υἱός τοῦ Θεοῦ ὁ αἰώνιος καί ἀναλλοίωτος Λόγος μέ τήν ἐνανθρώπησί Του εἰσέρχεται εἰς τόν συνεχῶς μεταβαλλόμενον καί ἀλλοιούμενον κόσμον τῆς ματαιότητος καί τῆς φθορᾶς διά νά τόν ὑψώση εἰς τήν αἰωνιότητα παύων πᾶσαν ροπήν καί μεταβολήν του.
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι τό σταθερόν σημεῖον ἀναφορᾶς τῆς ἐπί τῆς γῆς ἱστορίας καί τῆς πνευματικῆς πορείας, τῆς ζωῆς καί τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου.
1. Τό μεταβλητόν τοῦ κόσμου τούτου.
Οὐδέν ἐπί τῆς γῆς εἶναι σταθερόν καί μόνιμον· τό πᾶν μετακινεῖται καί μεταβάλλεται. Πᾶσα στιγμή μεταβάλλει τά φαινόμενα καί τά ἀναγκάζει νά παρουσιάζωνται ὑπό νέες μορφές. Αὐτό τό φαινόμενον ὁ ἀπόστολος Παῦλος περιέγραψε διά τῆς φράσεως «παράγει γάρ τό σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου» (Κορινθίους ζʹ 31). Τό σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου παρέρχεται. Ἰδού τίνι τρόπω:
Α. Ὁ χρόνος μεταβάλλει τίς γνῶμες καί τίς ἔννοιες τῶν ἀνθρώπων.
Οἱ γνῶμες, οἱ ἰδέες, οἱ τρόποι τῶν ἀνθρώπων εἶναι καταδικασμένοι εἰς ἀδιάλειπτον μεταβολήν. Ματαίως ζητοῦμεν τρόπον τινά δυνάμενον νά μείνη ἀναλλοίωτος· ματαίως ἐλπίζομεν, ὅτι ὁ χρόνος θά σεβασθῆ ὅ,τι βλέπομεν γενικῶς ἐπιδοκιμαζόμενον καί ἀσφαλῶς στηριζόμενον ἀπό ἐτῶν καί αἰώνων ἐνδεχομένως.
Ἡ πεῖρα, ἡ ἱστορία μᾶς ἀποδεικνύει, ὅτι ἀρχές, τίς ὁποῖες ἡ ἀπωτάτη ἀρχαιότης εἶχε καταστήσει σεβαστές εἰς τούς προγόνους μας, ἢ δη ἀποκρούονται. Συστήματα φιλοσοφικά καθολικῶς παραδεδεγμένα καί μεταδιδόμενα ὡς ἀναντίρρητες ἀλήθειες ἐτάφησαν ἢ δη εἰς τήν λήθην.
Τά ἢ θη, τά ἔθιμα, ἡ χρῆσις τοῦ χρόνου, οἱ ἀσχολίες τῶν δραστηρίων ἀνθρώπων καί οἱ διασκεδάσεις τῶν ραθύμων μετεβλήθησαν κατά μυρίους τρόπους.
Β. Ὁ χρόνος μεταβάλλει τά περιβάλλοντά μας ἀντικείμενα.
Παρατηροῦντες τήν ὄψιν τῆς φύσεως ἢ τά μνημεῖα τῆς τέχνης διακρίνομεν πανταχοῦ τά σημεῖα τῆς ἀλλοιώσεως καί τῆς ἐναλλαγῆς. Ἀνά ἕκαστον βῆμα μας ἐπί τῆς γῆς ὁ χρόνος μᾶς ἀναγκάζει νά ἀναγνωρίσωμεν τά ἴχνη του, τήν φθοροποιόν δύναμίν του, κατά τήν ρῆσιν «σκαιός τεχνίτης ὁ χρόνος». Γ. Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας παρέρχεται καί ἐμεῖς συνεχῶς μεταβαλλόμεθα.
Τόν πανίσχυρον τοῦτον νόμον ἀπέδωσε ἡ κατά Θεόν φιλοσοφία καί ἡ θύραθεν. Ἐκ τῶν λόγων τῆς ἁγίας Γραφῆς ἀναφέρομεν τούς ἑξῆς:
Ι) Ὁ ἄνθρωπος διαπιστώνει τήν τραγικότητα καί τό πρόσκαιρον τῆς ζωῆς του, τό ἄστατον τῆς δόξης καί πάσης καταστάσεως καί ἐξομολογεῖται «Ἐξέλιπον ὡσεί καπνός αἱ ἡμέραι μου» (Ψαλμός 101 (ραʹ), 4), «αἱ ἡμέραι μου ὡσεί σκιά ἐκλίθησαν» (Ψαλμός 101 (ραʹ), ι2).
ΙΙ) Τό φευγαλέον τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου δηλώνουν καί οἱ στίχοι «αἱ ἡμέραι αὐτοῦ ὡσεί σκιά παράγουσι» (Ψαλμός 143 (ρμγʹ), 4), «ἄνθρωπος ὡσεί χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ» (Ψαλμός 102 (Ú‚ã), 15).
Δ. Ἡ κοινωνική θέσις τοῦ ἀνθρώπου μεταβάλλεται. Ὁ ἄνθρωπος ὄχι μόνον βλέπει τίς ἡμέρες του παρερχόμενες ἐν μέσω μεταβολῶν καί κατά τρόπον ἀδυσώπητον, ἀλλά διαρκούσης τῆς ζωῆς αὐτοῦ καί ἡ κοινωνική θέσις αὐτοῦ ἐπίσης ὑπόκειται εἰς τόν νόμον τῆς ἀδιαλείπτου μεταβολῆς. Ε. Ὁ ὁρατός κόσμος μεταβάλλεται.
Ὁ κόσμος αὐτός, εἰς τόν ὁποῖον κατοικοῦμεν, ὁ ὁποῖος εἶναι τό κέντρον τῶν τέρψεων τῆς παρούσης ζωῆς καί οὗτος ἐδημιουργήθη μεταβλητός καί διά νά παρέλθη κατά τό ψαλμικόν «κατ’ ἀρχάς σύ, Κύριε, τήν γῆν ἐθεμελίωσας, καί ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοί ἀπολοῦνται, σύ δέ διαμένεις, καί πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καί ὡσεί περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς καί ἀλλαγήσονται. Σύ δέ ὁ αὐτός εἶ καί τά ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν» (Ψαλμός ΡΑʹ (101) 26-28). 2. Ὁ ἀμετάβλητος Χριστός.
Παρά ταῦτα, παρά τήν τῶν πάντων ἀλλοίωσιν, μεταβολήν καί ἐναλλαγήν εἰς τό κέντρον τῆς ἱστορίας ἵσταται ἕνα Πρόσωπον. Εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτός παραμένει αἰώνιος καί ἀμετάβλητος κατά τούς προηγουμένους λόγους τῆς Γραφῆς «Σύ δέ ὁ αὐτός καί τά ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν». Διά τοῦ Προφήτου Μαλαχίου ὁ Κύριος διακηρύττει «Ἐγώ Κύριος ὁ Θεός ὑμῶν καί οὐκ ἠλλοίωμαι» (Μαλαχίου γʹ 6).
Τό ἀμετάβλητόν Του καί ταὐτοχρόνως τό μοναδικόν Του ἀποδεικνύουν ἐκτός τῶν ἄλλων καί ὡρισμένες διακηρύξεις Του, ἐκ τῶν ὁποίων ἄλλες ἐξήγγειλεν εἰς τό Ὄρος, ἄλλες εἰς τό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν καί ὡρισμένες εἰς τό Ἀνώγειο τῆς Ἱερουσαλήμ. Τούτων ἡ ἀξία ἢ σημασία ἢ χρησιμότης οὐδέποτε ἐξέπεσεν ἢ ἐμειώθη.
Εἶπε: «Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰωάννου ιεʹ 5). Ἡ ἐποχή μας μέ τό ζενίθ τῆς τεχνολογίας καί τό ναδίρ τῆς ἠθικῆς της, τραγικῶς ἐπαλήθευσεν αὐτόν τόν πνευματικόν νόμον καί ἐξακολουθητικῶς τόν ἐπαληθεύει.
Εἶπε: «Οὐδείς δύναται δυσί Κυρίοις δουλεύειν» (Ματθαίου στʹ 24).
Τό δρᾶμα τῶν διχασμένων καρδιῶν καθημερινῶς ἐπιβεβαιώνει αὐτή τήν διαπίστωσιν.
Εἶπε: «Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός» (M·Ùθαίου στʹ 22).
Ἀληθέστερος καί καθαρώτερος καθρέπτης τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς δέν εὑρέθη ἕως τώρα ἀπό τό βλέμμα καί τό μάτι τοῦ ἀνθρώπου. Σ’ αὐτό ὅλα φαίνονται διάφανα.
Εἶπε: «Πάντα ὅσα ἐάν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, οὕτως καί ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς» (Ματθαίου ζʹ 12).