ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΛΑΤΡΕΙΕΣ

Μιά παγίδα γιά νέους

Τοῦ Μητροπολίτου

Καισαριανῆς, Βύρωνος & Ὑμηττοῦ

Δ α ν ι ή λ

H ^ δίψα γιά πνευματικές ἐμπειρίες παίρνει στήν ἐποχή μας μεγάλες διαστάσεις. Σ’ αὐτή τήν «ζήτηση» ὑπάρχει μεγάλη «προσφορά» μέ ἀποτέλεσμα νά παγιδεύονται κυρίως νέοι ἄνθρωποι σέ ὀργανώσεις καί ὁμάδες ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖες μποροῦν νά χαρακτηρισθοῦν ὡς παγίδες θανάτου.

Ὑπάρχουν βέβαια οἱ γνήσιες πνευματικές ἐμπειρίες· αὐτές πού εἶναι καρπός τῆς ἐν Ἁγίω Πνεύματι ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου καί προσφέρονται δωρεάν ἀπό τόν Θεό. Ὑπάρχουν ὅμως καί οἱ νόθες, οἱ ὁποῖες στηρίζονται σέ μάταιες ἐλπίδες, ὅτι θά ὁδηγήσουν τόν ἄνθρωπο σέ «ἀνώτερα πνευματικά ἐπίπεδα» καί τελικῶς διαλύουν τήν προσωπικότητα τοῦ ἀνθρώπου καί συνήθως ὁδηγοῦν στόν θάνατο καί τήν αὐτοκαταστροφή. Μιά τέτοια παγίδα θανάτου ἦταν καί ἡ καταστροφική λατρεία μέ τό ὄνομα «Ὑπέρτατη Πηγή», ἡ ὁποία ὁδήγησε στήν αὐτοκτονία 39 ἀμερικανούς νέους στήν Σάντα Φέ τῆς Καλιφόρνιας τῶν Η.Π.Α. τό τρίτο δεκαήμερο τοῦ Μαρτίου. Οἱ νέοι αὐτοί μᾶς ἀποχαιρέτισαν πολὺ χαρούμενοι κι εὐτυχισμένοι, διότι, ὅπως ἐπίστευαν ματαίως, ἦσαν ἐξωγήινοι καί ἔπρεπε νά πεθάνουν γιά νά ἐπιβιβασθοῦν στό διαστημόπλοιό τους, τό ὁποῖο ἀκολουθοῦσε τόν κομήτη Χέϊλ Μπόουμπ καί θά τούς μετέφερε στόν μακρινό κόσμο τους. Ἡ ὁμαδική αὐτή αὐτοκτονία τῶν τραγικῶν νέων θέτει καί πάλιν ἐνώπιόν μας, ἐνώπιον ὅλων μας, τό καυτό πρόβλημα τῶν νεοφανῶν αἱρέσεων καί καταστροφικῶν λατρειῶν, τό ὁποῖο ΔΕΝ ΕΙ ΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, γιά νά ἀσχολοῦνται μ’ αὐτό μόνο οἱ ποιμένες τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶναι συγχρόνως κοινωνικό, ἀνθρώπινο καί ὑπαρξιακό πρόβλημα, γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ ὁποίου ἀπαιτεῖται ἡ συνεργασία πολλῶν φορέων καί παραγόντων. 1. Τό σύγχρονο διεθνές σκηνικό τῶν αἱρέσεων καί τῆς παραθρησκείας Οἱ εἰδικοί ἐρευνητές καί μελετητές τοῦ διεθνοῦς σκηνικοῦ τῶν νεοφανῶν αἱρέσεων καί καταστροφικῶν λατρειῶν ἔχουν καταγράψει ὅλες τίς γνωστές ὁμάδες καί ὀργανώσεις, κατατάσσοντας αὐτές σέ δύο μεγάλες κατηγορίες. Σ’ αὐτές, οἱ ὁποῖες παρουσιάζουν καί ἐλάχιστα στοιχεῖα χριστιανισμοῦ καί ὀνομάζονται παραχριστιανικές. Καί σ’ αὐτές, οἱ ὁποῖες προέρχονται ἀπό ρεύματα καί θρησκεῖες μή χριστιανικές καί ὀνομάζονται ἐξωχριστιανικές. Καί οἱ πρῶτες, οἱ παραχριστιανικές καί οἱ δεύτερες, οἱ ἐξωχριστιανικές, ἀναλόγως τῶν ἰδιαιτέρων γνωρισμάτων, τῆς δομῆς, τῶν σκοπῶν καί τῶν ἐφαρμοζομένων πρακτικῶν καί μεθόδων τους μποροῦν νά χαρακτηρισθοῦν καί νά καταταγοῦν στίς ἑξῆς ὁμάδες: α) Τίς «θρησκευτικές». Αὐτές ἔχουν χαρακτήρα θρησκείας. Διαθέτουν ἱεραρχία. Ἔχουν ἑορτές καί τελετές. Ἀκολουθοῦν ἕνα ἰδιαίτερο τυπικό. ‚) T›˜ «θεραπευτικές». Αὐτές ὑπόσχονται νά θεραπεύσουν τά διάφορα προβλήματα ὑγείας τοῦ ἀνθρώπου.

γ) Τίς «λατρεῖες αὐτογνωσίας». Ὑπόσχονται τήν αὐτοεξέλιξη, τήν αὐτοπραγμάτωση καί τήν αὐτοσωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, τήν γνώση καί τήν σοφία τοῦ Θεοῦ.

δ) Τίς «πολιτικές λατρεῖες». Ἔχουν ἐμφανεῖς ἢ ἀφανεῖς πολιτικούς στόχους.

ε) Τίς «ἐμπορικές λατρεῖες». Πωλοῦν προϊόντα καί ὑπηρεσίες ὑπό μορφήν παρακολουθήσεως Σεμιναρίων, ἐκπαιδευτικῶν προγραμμάτων, Συνεδρίων καί Σεμιναρίων.

στ) Τίς «λατρεῖες τῶν νέων». Ἀπευθύνονται κυρίως στήν νεολαία.

˙) T›˜ «σατανιστικές» ἢ τίς λατρεῖες τῶν «τελετουργιῶν καί τῶν θυσιῶν».

Κοινό γνώρισμα ὅλων εἶναι, ὅτι δροῦν μέ προσωπεῖα καί ἀποκρύπτουν τούς ἀληθινούς στόχους τους, μέχρι νά στρατολογήσουν τό θύμα τους καί νά ἐπιφέρουν ἀλλοίωση τῆς προσωπικότητάς του, ἐπιβάλλουν ἔλεγχο τοῦ νοῦ του καί ἀχρηστεύουν τήν λειτουργία τῆς κρίσεως, σκέψεως καί λογικῆς του. Χρησιμοποιοῦν δέ κάθε μέσο θεμιτό καί ἀθέμιτο, ὥστε νά αἰχμαλωτίσουν τελείως τό δυστυχές θῦμα τους.

2. Τά αἴτια

Ἡ ἀναζήτηση τῶν αἰτίων, πού ὁδηγοῦν ἕνα ἄνθρωπο καί μάλιστα νέο στήν παγίδα τῶν καταστροφικῶν λατρειῶν, εἶναι μιά ὑπόθεση δύσκολη καί ἐπίπονη. Κάθε μιά περίπτωση εἶναι μιά ἰδιαίτερη περίπτωση νέου, ὁ ὁποῖος κάτω ἀπό διαφορετικές συνθῆκες καί γιά διαφορετικούς λόγους παγιδεύθηκε θανάσιμα σέ μιά τέτοια ὀργάνωση καί ὁμάδα. Ὅλοι ὅμως, ἄν κατορθώσουν ποτέ νά ἐξέλθουν ἀπό τήν ὀργάνωση, εἶναι βαρύτατα τραυματισμένοι καί παρουσιάζουν στήν συμπεριφορά τους τό λεγόμενο «μεταλατρειακό σύνδρομο». Εἶναι δέ ἀμφίβολο ἄν τελικῶς θά κατορθώσουν νά συνέλθουν καί νά ζήσουν ἐκτός τῶν εἰδικῶν κέντρων ἀποκαταστάσεως τῆς προσωπικότητάς τους, τά ὁποῖα ὑπάρχουν στό ἐξωτερικό, καί χωρίς νά παρακολουθοῦνται καί νά ὑποστηρίζονται ἀπό ἐξειδικευμένους ἐπιστήμονες.

Ὡστόσο ἀπό τά περιστατικά καί τίς περιπτώσεις, οἱ ὁποῖες ἔχουν ἀντιμετωπισθεῖ, μποροῦμε νά ἀναφέρουμε ὡς κυριώτερα αἴτια: