εἰ γὰρ συναπεθάνομεν, καὶ συζήσομεν· εἰ ὑπομένομεν, καὶ συμβασιλεύσομεν· εἰ ἀρνούμεθα, κ ἀκεῖνος ἀρνήσεται ἡμᾶς· εἰ ἀπιστοῦμεν, ἐκεῖνος πιστὸς μένει· ἀρνήσασθαι ἑαυτὸν οὐ δύναται»
(Βʹ Τιμόθεον βʹ 10-13).
Μέ τούς λόγους αὐτούς ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται στά δικά του παθήματα, στίς δικές του ταλαιπωρίες, σ’ ὅλες τίς θυσίες του, τῶν ὁποίων ἀποκορύφωμα ὑπῆρξε ἡ σύλληψη, ἡ φυλάκισή του καί στήν συνέχεια ὁ διά ἀποκεφαλισμοῦ θάνατός του. Ἡ δευτέρα Ἐπιστολή του πρός τόν ἀπόστολο Τιμόθεο ἀποτελεῖ τήν πνευματική του παρακαταθήκη. Γράφει στόν ἀγαπημένο μαθητή του τόν ὁποῖο ἀποκαλεῖ «γνήσιο τέκνο» ἀπό τήν φυλακή του στήν Ρώμη ἀναμένοντας τήν ἐκτέλεση τῆς ἀποφάσεως γιά τόν ἀποκεφαλισμό του. Ὅλα αὐτά, ἐξομολογεῖται ὁ Ἀπόστολος, τά ὑπομένει, γιά χάρη τῶν ἐκλεκτῶν, γιά χάρη τῶν χριστιανῶν, φανερώνοντας μέ αὐτούς τούς λόγους τό νόημα τῆς θυσίας του, ὅτι ὅλος ὁ κόπος, ἡ ἀγωνία, οἱ ταλαιπωρίες του ἀποσκοποῦσαν στήν σωτηρία τῶν ψυχῶν καί στήν συμμετοχή τῶν πιστῶν στήν αἰώνια δόξα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστός ἀναφερόμενος στά χαρακτηριστικά τοῦ καλοῦ ποιμένα μεταξύ αὐτῶν περιλαμβάνει καί ὅτι «ὁ ποιμήν ὁ καλός τήν ψυχήν αὐτοῦ τίθησιν ὑπέρ τῶν προβάτως· ὁ μισθωτός δέ καί οὐκ ὤν ποιμήν, οὗ οὐκ εἰσί τά πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τόν λύκον ἐρχόμενον καί ἀφίησι τά πρόβατα καί φεύγει· καί ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτά καί σκορπίζει τά πρόβατα, ὁ δέ μισθωτός φεύγει, ὅτι μισθωτός ἐστι καί οὐ μέλει αὐτῶ περί τῶν προβάτων» (Ἰωάν. ιʹ 11-13).
Ἑρμηνεία: Ὁ καλός ποιμένας θυσιάζει τή ζωή του γιά χάρη τῶν προβάτων· Ὁ μισθωτός, ὅμως, πού δέν εἶναι ὁ βοσκός καί τά πρόβατα δέν εἶναι δικά του, βλέπει τό λύκο νά ἔρχεται καί ἀφήνει τά πρόβατα καί φεύγει· ἔτσι ὁ λύκος τά ἁρπάζει καί τά διασκορπίζει. Ὁ μισθωτός φεύγει, γιατί εἶναι μισθωτός καί δέν τόν νοιάζει γιά τά πρόβατα. Ἡ αὐτοθυσία εἶναι χαρακτηριστικό γνώρισμα τῶν γνήσιων καί αὐθεντικῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἔχει σκοπό τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν.
Οἱ Ἅγιοι ἔζησαν καί τελείωσαν τόν ἐπί γῆς βίο τους μέ τήν ἐσχατολογική προοπτική τῶν λόγων τοῦ ἀποστόλου Παύλου:
«Λογίζομαι γὰρ ὅτι οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς» (Ρωμαίους ηʹ 18).
Ἑρμηνεία: Πιστεύω πραγματικά πώς ὅσα ὑποφέρουμε τώρα δέν ἰσοσταθμίζουν τή δόξα πού μᾶς ἐπιφυλάσσει ὁ Θεός στό μέλλον.
«Ἀλλὰ μενοῦνγε καὶ ἡγοῦμαι πάντα ζημίαν εἶναι διὰ τὸ ὑπερέχον τῆς γνώσεως Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου μου, δι’ ὃν τὰ πάντα ἐζημιώθην, καὶ ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω καὶ εὑρεθῶ ἐν αὐτῶ μὴ ἔχων ἐμὴν δικαιοσύνην τὴν ἐκ νόμου, ἀλλὰ τὴν διὰ πίστεως Χριστοῦ, τὴν ἐκ Θεοῦ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆ πίστει, τοῦ γνῶναι αὐτὸν καὶ τὴν δύναμιν τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ καὶ τὴν κοινωνίαν τῶν παθημάτων αὐτοῦ, συμμορφούμενος τῶ θανάτω αὐτοῦ, εἴ πως καταντήσω εἰς τὴν ἐξανάστασιν ἐκ νεκρῶν. οὐχ ὅτι ἢ δη ἔλαβον ἢ ἢ δη τετελείωμαι, διώκω δὲ εἰ καὶ καταλάβω, ἐφ’ ὧ καὶ κατελήφθην ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ Ἰησοῦ. ἀδελφοί, ἐγὼ ἐμαυτὸν οὔπω λογίζομαι κατειληφέναι· ἕν δέ, τά μέν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος τοῖς δέ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος» (Φιλιππησίους γʹ 8-13 ). Ἑρμηνεία: Πραγματικά, ὅλα ἐξακολουθῶ νά τά θεωρῶ μειονεκτήματα σέ σχέση μέ τό ἀσύγκριτα ἀνώτερο ἀγαθό πού κέρδισα γνωρίζοντας τόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν Κύριό μου. Γι αὐτόν τά πέταξα ὅλα καί τά θεωρῶ σκουπίδια, γιά νά κερδίσω τόν Χριστό, καί νά ἑνωθῶ μαζί Του. Δέν θέλω πιά τήν δικαίωση πού δίνει ἡ δική μου τήρηση τοῦ νόμου, ἀλλά αὐτήν πού προέρχεται ἀπό τήν πίστη στό Χριστό, τή δικαίωση πού προέρχεται ἀπό τό Θεό καί στηρίζεται στήν πίστη. Ὅ,τι ἐπιθυμῶ εἶναι νά γνωρίσω τό Χριστό καί τή δύναμη τῆς ἀναστάσεώς Του, νά μετάσχω στα παθήματά Του ἀκολουθώντας Τον στόν θάνατο, μέ τήν ἐλπίδα νά λάβω μέρος στήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Δέν ἰσχυρίζομαι βέβαια ὅτι ἔφτασα ἢ δη στό τέρμα, οὔτε ὅτι ἔγινα τέλειος. Συνεχίζω ὅμως τόν ἀγῶνα γιά νά κερδίσω αὐτό τό βραβεῖο, γιά τό ὁποῖο ἢ δη μέ κέρδισε ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἀδελφοί μου, ἐγώ δέν θεωρῶ τόν ἑαυτό μου ὅτι ἔφτασε στό τέρμα· σ’ ἕνα ὅμως πρᾶγμα συγκεντρώνω τήν προσοχή μου: Ξεχνῶ τό δρόμο πού διέτρεξα καί προχωρῶ σ αὐτόν πού βρίσκεται μπροστά μου.
Τιμᾶμε τήν αὐτοθυσία τῶν ἁγίων πατέρων μας πού στίς ὧρες τῆς ὀδύνης καί τοῦ διωγμοῦ ἔμειναν κοντά στούς δεινῶς δοκιμαζομένους χριστιανούς, δέν τούς ἐγκατέλειψαν γιά νά σώσουν τήν ζωή τους, μαζί τους δέχθηκαν τό μαρτύριο καί εἰσῆλθαν στήν αἰώνια δόξα τοῦ σταυρωθέντος καί ἀναστάντος Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἐσχατολογική αὐτή ἑλπίδα ἐκφράζεται καί στόν ὕμνο γιά τούς Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας:
«Ἐν ταῖς βασάνοις ὄντες οἱ Ἅγιοι, ἀγαλλόμενοι ἐβόων· συναλλάγματα ἡμῖν ἐστι ταῦτα, πρός τόν Δεσπότην· ἀντί γάρ τῶν ἐπανισταμένων μωλώπων τῶ σώματι, φωτεινόν ἔνδυμα, ἐν τῆ ἀναστάσει ἐπανθήσει ἡμῖν· ἀντί τῆς ἀτιμίας οἱ στέφανοι, ἀντί δεσμωτηρίων ὁ Παράδεισος, καί ἀντί τῆς μετά τῶν κακούργων καταδίκης ἡ μετά τῶν Ἀγγέλων διαγωγή· Εὐχαῖς αὐτῶν Κύριε, σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν».
(Μαρτυρικόν τῶν Αἴνων τῆς Πέμπτης τοῦ πλ. αʹ ἢ χου).
ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ Α.Β.Ε.Ε., ΤΗΛ: 210 92 17 513, ἧ ἧ ἧ.ὸ ἆ ὦὰloὺoὖ.ὼ ἶ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ, ΒΥΡΩΝΟΣ ΚΑΙ ΥΜΗΤΤΟΥ Ἡ θυσία τῶν καλῶν ποιμένων γιά τό λογικό ποίμνιό τους Ὁ ἐθνοϊερομάρτυς Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόσοστομος, τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1921 Ὁ Μητροπολίτης Χαλδίας καί Κερασούντας Λαυρέντιος Ὁ Μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος Ὁ Μητροπολίτης Κυδωνιῶν Γρηγόριος Ὁ Μητροπολίτης Μοσχονησίων Ἀμβρόσιος