Ἡ Θεοπτία στήν Παλαιά Διαθήκη τοῦ Μητροπολίτου Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ Δανιήλ Ἡ θεοπτία ἤ ἡ θέα τοῦ Θεοῦ εἶναι τό κορυφαῖο γε γονός τῆς ζωῆς τοῦ πιστοῦ ἀνθρώπου καί κατά τήν γνω στή ἔκφραση ἀποτελεῖ «τῶν ἐφετῶν τό ἀκρότατον», τήν ὑψίστη ἐπιθυμία καί ἐπιδίωξη τοῦ ἀνθρώπου.

Στήν εἰσήγησή μας θά ἀναφερθοῦμε σέ πτυχές τοῦ θέμα τός μας, ὅπως ἡ θεοπτία βιοῦται στόν καιρό τῆς παλαιᾶς οἰκονομίας, τῆς οἰκονομίας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. ()

1. «Ἐπίφανον τό πρόσωπόν Σου»

Μέ ἔνταση οἱ δίκαιοι τόν καιρό τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης παρακαλοῦν τόν Θεό νά τούς φανε ρώσει τό πρόσωπό Του, νά ἀποκτήσουν κοινωνία μαζί Του. Ἡ φανέρωση τοῦ ἐν δόξου προσώπου τοῦ Θεοῦ βιοῦται ὡς ὕψιστη δωρεά καί εὐ - λο γία, ὡς σωτηρία, προστασία καί εὐμένεια Δεσπότου πρός τόν λαό Του.

α΄. «Τὸ πρόσωπόν σου ἐπίφανον ἐπὶ τὸν δοῦλόν σου καὶ δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου» (Ψαλμοῦ ριη΄ (ριθ΄) 118, 135). Δηλαδή: «Ἄς λάμψει καί ἄς φωτίσει ἐμένα τόν δοῦλο σου ἡ ἀγαθότητα καί ἡ καλωσύνη τοῦ προσώπου σου· δίδαξέ με τά προστάγματά σου».