ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ, ΒΥΡΩΝΟΣ ΚΑΙ ΥΜΗΤΤΟΥ
Ἡ πίστι στό Θεό δέν εἶναι κάτι γιά νά ντρέπεσαι ἀλλά γιά νά «καυχᾶσαι ἐν Κυρίω»
(Αʹ Κορινθ. αʹ 31).
γίδα του καί μέ τή σφραγίδα τῶν μεγιστάνων του, γιά νά μήν μπορεῖ κανείς νά ἀπελευθερώσει τό Δανιήλ.
Μετά ὁ βασιλιάς πῆγε στό παλάτι του καί πέρασε τή νύχτα του ἄυπνος, νηστικός καί χωρίς διασκέδαση. Τό πρωί σηκώθηκε πολύ νωρίς καί πῆγε τρέχοντας στό λάκκο μέ τά λιοντάρια.
Ὅταν πλησίασε στό λάκκο, φώναξε μέ φωνή θλιμμένη στό Δανιήλ: «Δανιήλ, δοῦλε τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, πού τόν λατρεύεις συνεχῶς, μπόρεσε αὐτός νά σέ σώσει ἀπ’ τά λιοντάρια;» Τότε ὁ Δανιήλ τοῦ ἀπάντησε: «Μακάρι νά ζεῖς αἰώνια, βασιλιά! Πράγματι, ὁ Θεός μου ἔστειλε τόν ἄγγελό του καί ἔφραξε τό στόμα τῶν λιονταριῶν καί δέν μέ ἔβλαψαν, γιατί εἶμαι ἀθῶος ἀπέναντί σου, βασιλιά, τίποτε κακό δέν ἔχω κάνει». Ὁ βασιλιάς χάρηκε πάρα πολύ καί διέταξε νά βγάλουν τό Δανιήλ ἀπό τό λάκκο. Κι ὁ Δανιήλ βγῆκε ἔξω χωρίς νά ἔχει πάθει τό παραμικρό, γιατί ἔμεινε πιστός στό Θεό του.
Μετά ὁ βασιλιάς διέταξε κι ἔφεραν τούς ἀνθρώπους ἐκείνους, πού εἶχαν συκοφαντήσει τό Δανιήλ, καί τούς ἔρριξαν στό λάκκο τῶν λεόντων μαζί μέ τά παιδιά τους καί τίς γυναῖκες τους. Καί πρίν φτάσουν στό κάτω μέρος τοῦ λάκκου, τά λιοντάρια τούς ἅρπαζαν καί τούς ἔσπαζαν τά κόκκαλα.
Μετά ὁ βασιλιάς Δαρεῖος ἔστειλε γραπτό μήνυμα στούς λαούς ὅλων τῶν ἐθνοτήτων καί τῶν γλωσσῶν, πού κατοικοῦσαν στήν ἐπικράτεια: «Μακάρι ὅλοι σας νά εὐτυχεῖτε! Ἐκδίδεται ἀπό μένα διαταγή σ’ ὅλη τήν ἐπικράτεια τοῦ βασιλείου μου, οἱ ἄνθρωποι νά φοβοῦνται καί νά σέβονται τό Θεό τοῦ Δανιήλ, γιατί εἶναι Θεός πού ζεῖ καί θά ὑπάρχει αἰώνια. Ἡ βασιλεία του δέν θά καταστραφεῖ ποτέ καί ἡ κυριαρχία του θά εἶναι παντοτινή. Αὐτός σώζει κι ἐλευθερώνει καί κάνει σημεῖα καί θαύματα στόν οὐρανό καί στή γῆ. Αὐτός ἔσωσε καί τό Δανιήλ ἀπό τή δύναμη τῶν λιονταριῶν».
Ἔτσι ὁ Δανιήλ ζοῦσε εὐτυχισμένος ὅσον καιρό βασίλευαν ὁ Δαρεῖος καί ὁ Κύρος στούς Πέρσες».
Προσφέρεται ὡς εὐλογία ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ Δανιήλ ἐπί τῆ μνήμη τοῦ Ἁγίου Προφήτου, 17 Δεκεμβρίου.