Η ΚΛΗΣΙΣ ΜΑΣ

Τοῦ Μητροπολίτου

Καισαριανῆς, Βύρωνος & Ὑμηττοῦ

Δ α ν ι ή λ

E ≠να ἀπό τά πλέον σημαντικά θέματα τῆς πνευματικῆς ζωῆς τῶν πιστῶν εἶναι ἡ κλήσις (ἡ πρόσκλησις) πού μᾶς ἀπευθύνει ὁ Θεός. Γνωρίζομε ἆραγε, γιά ποιό σκοπό μᾶς ἐκάλεσε ὁ Θεός νά γίνωμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας; Ποιά εἶναι ἡ ἐλπίδα μας; Τί προσδοκῶμεν νά λάβωμεν ἀπό τόν Θεόν; Ποιό εἶναι αὐτό τό ἰδιαίτερο ἀγαθό, πού θά μᾶς προσφέρει ὁ Θεός μέσω τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας Του καί εἶναι προνόμιο, πού δέν ἔχουν ὅσοι δέν εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο ἀγαθό ἐπίσης δέν μποροῦν νά ἐξασφαλίσουν καί νά προσφέρουν ἄλλες πίστεις καί θρησκεῖες;

Φοβοῦμαι, ὅτι πολλοί εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι δέν εἶναι εἰς θέσιν νά μαρτυρήσουν περί τῆς «ἐν ἡμῖν ἐλπίδος»1. Δυστυχῶς ὑπάρχουν ἄνθρωποι, πού ἀδυνατοῦν νά ἐξηγήσουν γιατί εἶναι ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Νά πληροφορήσουν μετά παρρησίας καί δυνάμεως πολλῆς τούς ἄλλους γιά τόν λόγο τῆς ζωῆς των. Δέν θά ἀναζητήσωμε τά αἴτια αὐτῆς τῆς ἀδυναμίας. Ἴσως ὀφείλεται εἰς ἄγνοιαν. Ἴσως εἰς ἀδιαφορίαν. Ἴσως εἰς πολλά ἄλλα.

Πάντως αὐτή τήν ἀδυναμία καί τήν ἄγνοια ἐκμεταλλεύονται οἱ διάφορες ὁμάδες καί ὀργανώσεις, πού δροῦν στήν πατρίδα μας καί τήν κοινωνία μας. Ἔρχονται αὐτές καί προτείνουν τίς λύσεις των, γιά νά καλύψουν τά οὐσιαστικά κενά των. Μέ τίς βαρύγδουπες ἐπωνυμίες των λειτουργοῦν οὐσιαστικῶς ὡς ἔμποροι ἐλπίδων γιά ἀνθρώπους «μή ἔχοντες ἐλπίδα»2, οἱ ὁποῖοι ἀναζητοῦν ἐναγωνίως τρόπο καί τόπο γιά νά στεγάσουν τήν μετέωρη ὕπαρξί των.

Ἔτσι ὅμως παγιδεύονται ἀπό ἀδίστακτες καί ἀπάνθρωπες ὀργανώσεις, οἱ ὁποῖες ἔχουν ἐνδυθεῖ ἕναν ἀπατηλό μανδύα καί χρησιμοποιοῦν ὡς δόλωμα ἕνα ὅραμα ζωῆς γιά νά τούς μετατρέψουν σέ δούλους καί ὑπηρέτες τῶν συμφερόντων των. Αὐτή εἶναι ἡ πιό στυγνή τυραννία. Καί σ’ αὐτές τίς ὀργανώσεις ἔχει τελείαν ἐφαρμογή ὁ προφητικός λόγος τοῦ Κυρίου μας: «Καί μή φοβηθῆτε ἀπό τῶν ἀποκτεννόντων τό σῶμα, τήν δέ ψυχήν μή δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβηθῆτε δέ μᾶλλον τόν δυνάμενον καί ψυχήν καί σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεένει»3. Ποιά εἶναι λοιπόν ἡ κλῆσις μας;

Σύμφωνα μέ τό κήρυγμα καί τήν μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας μας ἐκλήθημεν εἰς κοινωνίαν μετά τοῦ Θεοῦ. Νά γίνωμεν ἡ οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ. Νά γίνωμεν οἱ κατά χάριν υἱοί Του καί θυγατέρες Του, εἰς τούς ὁποίους ὁ Θεός Πατέρας θά προσφέρη κληρονομία τήν αἰώνιο ζωή, τά αἰώνια ἀγαθά τῆς Βασιλείας Του, τόν ὑπεράρρητο πλοῦτο τῶν χαρισμάτων Του, τήν ὑπεράφθονο χάρι Του.

Τί δέ εἶναι νά εἶσαι υἱός Θεοῦ εἰς τήν μέλλουσα ζωή εἶναι ἀδύνατον εἰς νοῦν ἀνθρώπου καί νά τό συλλάβη καί νά τό ἐννοήση καί νά τό ἐκφράση. Ποία καί πόσα ἀγαθά θά ἀπολαύση; Ποίας δόξης θά ἀξιωθῆ; Ποίας μακαριότητος καί εὐτυχίας θά εἶναι μέτοχος; Πάντως αὐτό εἶναι τό θεῖο δῶρο: Καλούμεθα νά γίνωμεν «κοινωνοί θείας φύσεως»4 μέτοχοι ζωῆς αἰωνίου. Καί σ’ αὐτό ἐξαντλοῦνται οἱ ἀνθρώπινες ἐπιθυμίες. Δέν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο ἀνώτερο γιά νά ἐπιθυμήση ὁ ἄνθρωπος. Κι αὐτό εἶναι τόσο ὑπέροχο, τόσο τέλειο, τόσο πλῆρες, τόσο ἀγαθό, τόσο ἅγιο, τόσο ἔνδοξο, τόση εὐτυχία, τόση μακαριότης πού δέν ὑπάρχει περισσότερη γιά νά τήν ἐπιθυμήση νά τήν δοκιμάση ὁ ἄνθρωπος. Ἡ ἀπόλαυσις τῆς υἱοθεσίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεόν εἶναι «τῶν ἐφετῶν τό ἀκρότατον». Αὐτή τήν ἐλπίδα περιέχει ἡ κλῆσις μας. Γι’ αὐτή μᾶς ἐβεβαίωσε ὁ Ἴδιος ὁ Κύριός μας. Αὐτή τήν ἐλπίδα ἐκήρυξαν οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι. Γι’ αὐτή τήν ἐλπίδα ἐμαρτύρησαν οἱ Μάρτυρες τῆς πίστεως. Αὐτή τήν ἐλπίδα διεσφάλισαν οἱ ἅγιοι Πατέρες μας εἰς τίς Συνόδους ἀπό τόν κίνδυνο ἀπωλείας της ἐκ τῶν αἱρέσεων. Αὐτή ἡ ἐλπίδα εἶναι ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπ’ αὐτή ἀντλοῦν δύναμι οἱ πιστοί. Εἶναι τό στήριγμά μας, ἡ παρηγορία μας, τό καύχημά μας, ἡ μυστική χαρά τῆς ψυχῆς μας. Γράφει ὁ κορυφαῖος τῶν Ἀποστόλων Πέτρος: «Χριστός ἅπαξ περί ἁμαρτιῶν ἔπαθε, δίκαιος ὑπέρ ἀδίκων, ἵνα ὑμᾶς προσαγάγη τῶ Θεῶ»5. Μήν ἐπιτρέψετε σέ κανέναν νά σᾶς κλέψη αὐτή τήν ἐλπίδα. Νά ἀκυρώση αὐτή τήν κλῆσι. Μή δελεασθῆτε ἀπό ὁτιδήποτε κατώτερο «εἰδότες ὅτι εἰς τοῦτο ἐκλήθητε, ἵνα εὐλογίαν κληρονομήσητε»6.

Ἡ δέ κλῆσις μας ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ εἶναι ἕνα σκάνδαλο. Γιά ποιό λόγο ἐμᾶς κι ὄχι ἄλλους; Γι’ αὐτό τό σκάνδαλο τῆς ἀγάπης καί τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ ὁμιλεῖ ὁ οὐρανοβάμων Ἀπόστολος Παῦλος: «Βλέπετε γάρ τήν κλῆσιν ὑμῶν, ἀδελφοί, ὅτι οὐ πολλοί σοφοί κατά σάρκα, οὐ πολλοί δυνατοί, οὐ πολλοί εὐγενεῖς. Ἀλλά τά μωρά τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός ἵνα τούς σοφούς καταισχύνη, καί τά ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός ἵνα καταισχύνη τά ἰσχυρά, καί τά ἀγενῆ τοῦ κόσμου καί τά ἐξουθενημένα ἐξελέξατο ὁ Θεός, καί τά μή ὄντα, ἵνα τά ὄντα καταργήση»7.

Ὁ ἴδιος Ἀπόστολος ἀλλοῦ ἐξηγεῖ τό σκάνδαλον τῆς ἐκλογῆς μας. Λέγει ὅτι αὐτή ἡ κλῆσις ὀφείλεται εἰς τήν ἰδικήν Του πρόθεσιν καί χάριν. Αὐτός μᾶς ἔσωσεν. Αὐτός μᾶς ἐκάλεσεν. Αὐτός μᾶς ἐξύψωσεν. Κι ἡ πρόθεσίς Του ἦτο «πρό χρόνων αἰωνίων». Ἰδού πῶς τό διδάσκει ὁ θεῖος Παῦλος: «(Θεοῦ) τοῦ σώσαντος ἡμᾶς καί καλέσαντος κλήσει ἁγία, οὐ κατά τά ἔργα ἡμῶν, ἀλλά κατ’ ἰδίαν πρόθεσιν καί χάριν, τήν δοθεῖσαν ἡμῖν πρό χρόνων αἰωνίων»8.

Γι’ αὐτό δέν πρέπει νά ἀμφιβάλλωμεν, γιά τό ἐάν πράγματι ὁ Θεός θά πραγματοποιήση τήν ὑπόσχεσί Του. Μᾶς διαβεβαιώνει μέ πολλά ἐπιχειρήματα ἡ Ἁγία Γραφή. Γι’ αὐτό κι ὁ Παῦλος μᾶς καθησυχάζει: «Ἀμεταμέλητα γάρ τά χαρίσματα καί ἡ κλῆσις τοῦ Θεοῦ».

Εἶναι κι αὐτό ἐπίσης ἕνα σκάνδαλο. Ὁ Θεός δέν μετανοεῖ γιά τό σέ ποιούς ἔκαμε τήν κλῆσι. Ὁ Θεός γνωρίζει, ὅτι αὐτοί τούς ὁποίους Αὐτός καλεῖ ἔχουν τίς προϋποθέσεις νά ἀνταποκρι-