Ἡ Ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ Μητροπολίτου Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ Δανιήλ Ὅ ς (δηλαδή ὁ Ἰησοῦς Χριστός) ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο (ἐθεώρησε) τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, ἀλλ’ ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών» (Πρός Φιλιππησίους β΄6-7).

Δηλαδή : «Ὁ Ὁποῖος, (δηλαδή ὁ Ἰησοῦς Χριστός) ἄν καί ἦταν Θεός, δέν θεώρησε τήν ἰσότητά του μέ τόν Θεό ἀποτέλεσμα ἁρπαγῆς, ἀλλά (ὁ Ἰησοῦς Χριστός) τά ἀπαρνήθηκε ὅλα, παίρνοντας μορφή δούλου».

Μέ τούς λόγους αὐτούς ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται στήν σάρκωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, στό μεγάλο καί κορυφαῖο μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως πού ἀποτελεῖ τό κέντρο καί τήν βάση τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς πνευματικῆς ζωῆς μας. Θά ἐγκύψουμε στήν Καινή Διαθήκη γιά νά διδαχθοῦμε ἀπό ὅσα οἱ θεόπνευστοι συγγραφεῖς ἔγραψαν γιά τό βάθος, τό ὕψος καί τό πλάτος τοῦ γεγονότος τούτου (Πρός Ἐφεσίους γ΄ 18) πού εἶναι ἐνέργεια τοῦ ἀνεξιχνίαστου πλούτου τῆς ἀγαθότητος τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἀγάπης Του γιά τήν σωτηρία καί τήν ἀποκατάσταση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους πού ἐξέπεσε ἀπό τήν κοινωνία μαζί Του ἕνεκα τῆς παρακοῆς του (Πρός Ἐφεσίους γ΄ 8).

«